Slavko Kopac, Croatian (1913-1995)

Slavko Kopac was born in Croation in 1913. He was one of the founding members and curators of Art Brut (Compagnie de L'Art Brut). 1948, Compagnie de L'Art Brut is founded by Slavko Kopac, Jean Dubuffet, Andre Breton, Jean Paulhan, Charles Ratton, Henri-Pierre Roche, and Michel Tapie. Artworks are shown in clandestine spaces. Artist Slavko Kopac was director, secretary, curator and archivist. Those introduced to the work through exhibitions include: Jean Cocteau, Pierre Matisse, Claude Levi-Strauss, and Joan Miro. The artist collective Cobra is also founded, which includes drawings by children, mentally ill, automatic, and mediumistic.

1950s, Compagnie de L'Art Brut dissolves. The collection d’art brut is moved to the house estate of Alfonso Ossorio, The Creeks, East Hampton, New York, USA in 1952. It stayed there for 10 years. Many American and European artists came to visit the collection : Jackson Pollock, Lee Krasner, Willem De Kooning, Henri Matisse, Barnett Newman, etc.

Rodjen je u Vinkovcima 21. kolovoza 1913., a umro je u Parizu 23. studenoga 1995. godine. Upisao je Akademiju likovnih umjetnosti 1933., a diplomirao 1937. godine kod Vladimira Becica. Od 1939. godine boravi u Parizu, sa zagrebackom i talijanskom pauzom izmedju 1940. i 1948. godine.

Rani radovi Slavka Kopaca oslanjaju se na tradiciju zagrebacke slikarske skole. Odlaskom u francusku metropolu oslobada svoj likovni izraz priblizavanjem nadrealizmu. Prvih se pariskih godina bavi uz slikarstvo skulpturom i keramikom. Dolaskom u domovinu 1940. godine slika portrete, pejzaze i mrtve prirode tankocutnih, prepoznatljivih oblikovnoprostornih karakteristika. Odlaskom u Italiju prepusta se fantazmagorijama nadrealnih oblika flore i faune, izrazu kojega ce zadrzati kroz cijeli svoj opus. U Italiji su nastali brojni akvareli. Povratak u Pariz pocetak je prijateljstva s Jeanom Dubuffetom sto se odrazava u njegovu slikarstvu. Zadrzavsi umjetnicku osobnost, lirsku jednostavnost i osjecaj za mjeru, Kopac spaja nadrealnu figuraliku i govor ciste materijalnosti. Tako vec na pragu plastike, pocinje se ozbiljnije baviti skulpturom koju prenosi i na manje formate u keramiku. Do samoga je kraja Kopac zadrzao lakocu i slobodu svojih fluidnih vizija.